HET VERHAAL VAN DE FAMILIE BAHTA

“De vlucht wil ik  snel vergeten”

In Eritrea woonden ze in het dorp Ambeset-Gheleba. Mhretab Bahta (35), zijn vrouw Abrahet (32) en drie kinderen Saron (9), Aaron (8) en Meron (5). Vanwege het regime ontvlucht Mhretab in 2014 zijn land en komt met zijn gezin terecht in een kamp in ­buurland Ethiopië.

Over Eritrea
Volgens de Verenigde Naties zijn er in Eritrea grootschalige, systematische en zeer ­ernstige schendingen van de mensenrechten: om de bevolking onder de duim te houden, gebruikt de regering een afluistersysteem,
burgers worden zonder proces vastgezet in gevangenissen of werkkampen. Bovendien is er een dienstplicht van tien jaar en in de praktijk vaak voor altijd. Op het land ontvluchten staan zware gevangenisstraffen of zelfs de dood; grenswachters schieten zonder pardon op vluchtende mensen. Gevluchte Eritreeërs kunnen niet meer veilig terugkeren.
lekke boot
Mhretab en zijn gezin vluchten uit Eritrea en komen terecht in een vluchtelingenkamp in buurland ­Ethiopië. Het kamp is overvol. ­Mhretab vertrekt alleen richting Europa. De reis via Sudan en Libië is vol gevaar en ontberingen. “Ik reed twee maanden lang met 35-50 man in een kleine pick-up door de brandende woestijn. Daarna kocht ik een plek op een, zo bleek later, lekke boot naar Italië. We moesten uren lang water scheppen om te blijven drijven. We hadden het geluk dat we werden opgepikt door een Italiaans schip! In Bari (Italië) besloot ik met de trein naar Nederland te gaan.”

Veel papierwerk
“Het lukte. Ik moest me melden bij het AZC in Ter Apel en verbleef meer dan een jaar in diverse AZC’s.” In september 2016 krijgt hij Nederlandse papieren, een verblijfsstatus en kort daarna een huis toegewezen in Ouderkerk. “Na mijn aanvraag tot gezinshereniging was het een spannende tijd. Imelda van VluchtelingenWerk heeft mij geholpen met het papierwerk. Anderhalf jaar zijn we hiermee bezig geweest. Mijn vrouw en kinderen waren nog in het kamp in Ethiopië. We konden slecht contact krijgen met hen. Uiteindelijke moesten zij zich melden bij de Nederlandse ambassade. Ik wist niet of ze toestemming zouden krijgen. Gelukkig kregen ze een visum en mochten ze naar Nederland komen. Wat was ik blij en opgelucht om ze weer te zien!”
Het gezin verhuist naar Haastrecht. De kinderen gaan naar de Internationale Schakelgroep in Gouda en spreken al een beetje Nederlands. Ook volgen zij zwemles in De Loete.

Iets goeds terugdoen
“We hebben veel hulp gehad, daar zijn we zeer dankbaar voor. En via de gemeente ga ik vrijwilligerswerk doen. Ik hoop dat wij allemaal gezond mogen blijven, dat we de Nederlandse taal goed leren spreken en dat ik werk vind. Het liefst word ik verpleger in een ziekenhuis, zodat ik wat terug kan doen voor de Nederlanders die ons zo gastvrij hebben opgenomen!”

Delen via: