Deze 3 broers vluchtten uit Syrië en vinden in dezelfde maand een baan: ‘We zijn Nederland dankbaar’

Hoe vaak komt het voor dat drie broers in dezelfde maand een baan vinden? Mohammad (39), Amjad (37) en Adham (35) Ataallah kregen dat voor elkaar en daar zijn ze best trots op. Inburgeren en tegelijkertijd vrijwilligerswerk verrichten om de taal te leren was bij de Syrische broers de sleutel tot succes. ,,Ik ben Nederland dankbaar.”

,,Zonder steun van Krimpenerwaard Intercultureel, buren, vrienden en de gemeente hadden we onze doelen niet bereikt. Vooral het leren van de Nederlandse taal was heel belangrijk. Je moet met iedereen kunnen communiceren. Dat was niet eenvoudig, maar het gaat steeds beter”, zegt Adham.

Casemanager Kas Kasmi van de gemeente Krimpenerwaard beaamt dat. Hij begeleidt statushouders totdat ze zichzelf kunnen redden op de werkvloer. Inburgering, taallessen en vrijwilligerswerk vormen volgens hem de basis. ,,Syriërs, Eritreeërs en Somaliërs missen hier een netwerk zoals wij dat kennen. Daarom werkt het re-integratieteam samen met partners, zoals Krimpenerwaard Intercultureel.”

Die zoekt voor de statushouders een taalstage, zodat ze veel Nederlands spreken en kennismaken met de Nederlandse arbeidsethos, bij voorkeur passend bij hun ervaring en beroep. Dat was ook het geval bij Adham.

Ik ben Nederland dankbaar voor de woning, de baan, de veiligheid en het onderwijs voor mijn kinderen

Adham

Dankbaar

,,Ik heb in Syrië een medische opleiding gevolgd. Daarom wilde ik hier aan de slag in de gezondheidszorg. Via een netwerk van mensen, die mij hielpen een bestaan op te bouwen met mijn gezin, kon ik in januari 2019 als vrijwilliger beginnen. Ik had de wil me te bewijzen en dat heeft geresulteerd in een baan voor 36 uur. Ik kan niet genoeg benadrukken dat dit zonder de steun van mijn omgeving nooit was gelukt. Ik ben Nederland dankbaar voor de woning, de baan, de veiligheid en het onderwijs voor mijn kinderen”, zegt hij.

Adham is laborant in het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht. Bloedprikken is zijn voornaamste bezigheid. Hij wil graag via studie opklimmen tot analist.

Casemanager Kasmi ziet in de praktijk dat veel statushouders eerst een stap terugdoen, om vervolgens verder te springen. Want behalve de taal leren, moeten ze zich aanpassen aan de Nederlandse eisen voor kwaliteit.

,,Ze beschikken over voldoende ambachtelijke of technische vaardigheden, maar de verwachtingen zijn vaak hooggespannen. Het gaat echter niet altijd in een rechte lijn. Ik houd mijn cliënten voor: doorzetten en je doel scherp in de gaten houden. Dan slaag je zeker.”

Tegelzetter

Adhams broer Mohammad is als tegelzetter gedetacheerd bij een bouwbedrijf in de Krimpenerwaard. ,,Ik werkte in het bedrijf van mijn vader in een voorstad van Damascus. Mozaïeksteentjes maken. Zo kwam ik uit bij het tegelzetten. In Rotterdam heb ik een diploma gehaald. Tijdens mijn eerste taalstage mocht ik koffie rondbrengen in een verzorgingshuis in Oudewater, maar dat wisselde ik al snel in voor klusjes bij de bewoners. De mensen waren heel tevreden.”

Ik heb me al ingeschre­ven bij de Kamer van Koophandel

Amjad

Amjad leerde knippen van zijn neef en is sindsdien kapper. Hij heeft een aanstelling bij een zaak in Nieuwegein en gaat met schaar en tondeuse langs klanten. ,,Aan huis knippen is prettig. Dat wil ik later als zelfstandig ondernemer voortzetten in Stolwijk; ik heb me al ingeschreven bij de Kamer van Koophandel.”

Zo hebben de broers alle drie werk gevonden. Ter vergelijking: 38 procent van alle 18- tot 65-jarige statushouders in Nederland heeft na 4,5 jaar betaald werk.

Amjad en Adham verblijven sinds 2015 met hun gezin in Nederland. Mohammad Ataallah, de oudste, kreeg in 2017 een verblijfsvergunning en woont met vrouw en vier kinderen in Haastrecht. Integreren is de manier om eventuele vooroordelen weg te nemen. ,,De tuin van mijn buurman heeft geen hek. We lopen zo bij elkaar binnen. Hij gaat regelmatig vissen met mijn zoon Mustafa. Prachtig, toch?”

 

Uit: AD Groene Hart, zaterdag 25-07-2020; Tekst: Pieter van der Laan; Foto: Stephan Tellier

 

Delen via: